Օսեր

Հավատալիքների հնագույն շերտեր։ Ավանդական մշակույթում միահյուսվում են իրանական ժառանգությունը և կովկասյան կապերը։ Երկրագործությունը, անասնապահությունը, ազգակցական հիշողությունը և սրբազան տարածության մասին պատկերացումները ձևավորել են տարբեր ծեսեր։ Ուշ գրառումները թույլ չեն տալիս վերականգնել բոլոր հին ալանների միասնական անփոփոխ կրոնը։ Խուիցաուն և հարգված հովանավորները։ Աղոթքի ավանդույթում նշանակալի են Խուիցաուն, Ուաստիրջին, Ուացիլլան, Ֆալվարան և այլ սրբազան կերպարներ։ Նրանց գործառույթներն ու մեկնաբանությունները տարբերվում են։ Ուաստիրջի անվան պատմական կապը սուրբ Գևորգի հետ կարևոր է, սակայն չի սպառում նրա մասին ժողովրդական բոլոր պատկերացումները։ Քրիստոնեության ընդունումը։ Ալանիայի քրիստոնեական հաստատությունների ձևավորումը կապված է բյուզանդական առաքելության և X դարի սկզբին հարևան Աբխազական թագավորության աջակցության հետ։ Առանձին նամակների և իրադարձությունների թվագրությունը քննարկվում է. ուսումնասիրություններում հանդիպում են 916–917 և 922 թվականները։ Մեկ տարին ամբողջ բնակչության ակնթարթային դարձի թվականը չէ։ Տաճարները և դարձի անհավասար խորությունը։ Եկեղեցական շինարարությունը և աթոռը վկայում են քրիստոնեության ամուր ներկայության մասին։ Գրավոր վկայությունները միաժամանակ արձանագրում են տեղական սովորույթների պահպանումը։ Տիրակալի մկրտությունը, թեմի գոյությունը և գյուղական բնակչության առօրյա հավատը տարբեր հարցեր են։ Միջնադարյան Ալանիայի անկումից հետո։ Ռազմական ցնցումները թուլացրին նախկին հաստատությունները, սակայն քրիստոնեական անունները, տոները և ծիսական տարրերը չվերացան։ Դրանք շարունակեցին ապրել տեղական պաշտամունքների կողքին։ Վրացական եկեղեցական միջավայրի հետ հետագա կապերը և նոր առաքելությունները ազդեցին այս ավանդույթի վրա։ XVIII և XIX դարերի առաքելությունները։ Օսական հոգևոր հանձնաժողովը, քահանաների գործունեությունը, թարգմանությունները և դպրոցները նպաստեցին ուղղափառ պրակտիկայի և գրավոր կրթության տարածմանը։ Առաքելությունը զարգացավ ռուսական ներկայության ուժեղացման պայմաններում, ուստի նրա կրոնական, կրթական և քաղաքական կողմերը կապված են։ Ինչպես տարածվեց իսլամը XVII և XVIII դարերից նշանակալի ուղի դարձան հարևան Կաբարդայի հետ կապերը, ներառյալ ազնվականության հարաբերությունները և ազգակցական շփումները։ XIX դարում իսլամական պրակտիկան ամրապնդվեց համայնքների մի մասում։ Գործընթացը չընդգրկեց բոլոր օսերին և խստորեն չհամընկավ մեկ բարբառի սահմանների հետ։ Մուսուլմանական համայնքները։ Օս մուսուլմանները հիմնականում պատկանում են սուննի ավանդույթին։ Պատմականորեն իսլամը հատկապես նկատելի է Դիգորիայի մի մասում և մի շարք այլ օսական հասարակություններում։ «Բոլոր դիգորցիները մուսուլման են, բոլոր իրոնցիները՝ քրիստոնյա» բանաձևը սխալ է նկարագրում իրական բազմազանությունը։ Կուիվդը, ձուարները և սրբավայրերը։ Աղոթքի խնջույքը՝ կուիվդը, ձուարների հարգումը և ընդհանուր տոները կրոնական պրակտիկան միավորում են հասարակական կյանքի հետ։ Սրբավայրը կարող է ունենալ գյուղական, կիրճային կամ ավելի լայն նշանակություն։ Նրա ժամանակակից շենքը պարտադիր չէ, որ անփոփոխ պահպանված լինի միջնադարից։ Խորհրդային ժամանակաշրջանը։ Հակակրոնական քաղաքականությունը սահմանափակում էր կրոնական հաստատությունների հրապարակային գործունեությունը։ Ընտանեկան և հասարակական ծեսերը, սակայն, պահպանվեցին և վերաիմաստավորվեցին։ Աշխարհիկ մշակույթի զարգացումը չէր նշանակում հավատից հավասարաչափ հրաժարում բոլոր ընտանիքներում։ Ժամանակակից բազմազանությունը։ Օսերը կարող են իրենց սահմանել որպես ուղղափառ, մուսուլման, ավանդական հավատքի հետևորդ կամ աշխարհիկ մարդ։ Ոմանք եկեղեցական պատկանելությունը զուգակցում են ավանդական ծեսերի հետ։ Ավանդական հավատքի անվանումները և սահմանները ներքին քննարկման և գիտական ուսումնասիրության առարկա են։ Ինչպես կարդալ կրոնական պատմությունը։ «Հեթանոսություն», «միաստվածություն», «սինկրետիզմ» և «ժողովրդական կրոն» անվանումները արտացոլում են տարբեր հետազոտական և դավանական մոտեցումներ։ Դրանցից ոչ մեկն այստեղ պարտադրված չէ որպես բոլոր օսերի պարտադիր ինքնորոշում։ Տեղական հարցումը չի փոխարինում ամբողջ ժողովրդի վիճակագրությանը։