Լեզգիններ

Հավատալիքներ մինչև իսլամը։ Դաշտային հետազոտությունները պահպանում են պատմություններ բնական ուժերի, պաշտպանական գործողությունների և ոգիների մասին։ Վերակառուցումը կառուցվում է ուշ գրառումների, ծեսերի և լեզվի հիման վրա. այն չի տալիս հին լեզգիների ամբողջական անփոփոխ «կաթեխիզիս»։ Արևը, լուսինը և մթնոլորտային երևույթները։ Սամուրի հովտի լեզգիների մոտ արձանագրվել են երկնային լուսատուների անձնավորումներ, Ղուցարի և Ալպանի կերպարներ։ Նրանց գործառույթները գիտական վերակառուցման մեջ կապված են երկնքի, որոտի և բարեկեցության հետ։ Ուշ պատմություններում այս կերպարներն արդեն փոխազդում են իսլամական պատկերացումների հետ։ Տեղական ավանդույթների տարբերությունները։ 2014 թվականին հավաքված Կարչաղի հովտի նյութերը ցույց են տալիս դիցաբանական կերպարների և մուսուլմանական հասկացությունների սեփական զուգակցություններ։ Չի կարելի մի գյուղի գրառումը տարածել բոլոր համայնքների և բոլոր դարաշրջանների վրա։ Քրիստոնեությունը վաղմիջնադարյան տարածաշրջանում։ Կովկասյան Ալբանիան և Արևելյան Կովկասը եղել են քրիստոնեական առաքելությունների և տարբեր պաշտամունքների համակեցության տարածք։ Այս տարածաշրջանային վկայությունները չեն ապացուցում, որ ժամանակակից լեզգիների բոլոր նախնիները միաժամանակ դավանել են մեկ դավանանք։ Արաբական արշավանքները և իսլամացման սկիզբը։ 8-րդ դարի ռազմական արշավները ազդել են Լաքզի և Սամուրի հովտի վրա։ Բիլիստանի պաշարումը Մարվանի զորքերի կողմից 738 թվականին կոնկրետ իրադարձություն է. բերդի գրավումն ինքնին չի սահմանում յուրաքանչյուր գյուղի դարձի ամսաթիվը։ Ինչու չկա դարձի մեկ ամսաթիվ։ Հետազոտողները Հարավային Դաղստանը դասում են իսլամի տարածման վաղ գոտուն՝ սկսած արաբական շրջանից։ Հավատքի ամրապնդումը, մզկիթների առաջացումը և կրոնական նորմերի յուրացումը կազմել են երկարատև գործընթաց՝ ոչ միատեսակ բոլոր վայրերի համար։ Աբու Մուսլիմը տեղական հիշողության մեջ։ «Թա’րիխ Աբու Մուսլիմ» տարեգրությունը իսլամացումը և մզկիթները կապում է կրոնական հերոսի գործունեության հետ։ Միսքինջայի օրինակը վերագրվել է 1845–1846 թվականներին։ Օրինակի թվագրումը, ստեղծագործության ստեղծման ժամանակը և նկարագրված իրադարձությունների պատմականությունը տարբեր բաներեր են։ Մզկիթը, գիտնականը և աշակերտը։ Մեքթեբներն ու մեդրեսեները ուսուցանում էին արաբական գրագիտություն և կրոնական առարկաներ։ Գիտելիքը բացում էր կապեր գյուղերի միջև և Դաղստանից դուրս. արաբերենը և մայրենի լեզուն կատարում էին տարբեր գործառույթներ։ Սուննի ավանդույթը։ Հավատացյալ լեզգիների մեծամասնությանը բնորոշ է սուննի իսլամը՝ պատմականորեն կապված շաֆիական իրավական դպրոցի հետ։ Էթնիկ ծագումը մարդուն չի սահմանում կրոնականության որոշակի աստիճան։ Միսքինջան և շիական համայնքը։ Միսքինջայում պահպանվում է շիական ավանդույթը։ Այն լեզգիների կրոնական բազմազանության մասն է։ Նրա պատմությունը պետք է դիտարկել Հարավային Դաղստանի և Իրանի կապերի համատեքստում, իսկ ծագման մասին տեղական ավանդությունները՝ ստուգել առանձին։ Սուֆիզմը և Մագոմեդ Յարաղսկին։ Վինի-Յարաղի աստվածաբանը, ով ապրել է 1771–1838 թվականներին, դարձել է նաքշբանդիական ավանդույթի նշանակալի ուսուցիչ և հոգևոր հեղինակություն Դաղստանի և Չեչնիայի իմամների համար։ Նրա գործունեությունը պատկանում է մուսուլմանական պատմության նոր փուլին, այլ ոչ թե ժողովրդի սկզբնական դարձին։ Խորհրդային շրջանը և կրոնական հիշողությունը։ Հակակրոնական քաղաքականությունը սահմանափակում էր ինստիտուտները և հրապարակային ուսուցումը, սակայն գիտելիքի ընտանեկան փոխանցումը և տեղական պրակտիկաները շարունակվում էին։ Կրոնական կյանքի հետխորհրդային վերականգնումը ուսումնասիրվում է որպես բարդ գործընթաց՝ տարբեր ուղղություններով և ներքին վեճերով։ Ուխտագնացությունը և սրբավայրերը։ Շալբուզդաղը մուսուլմանական ուխտագնացության կարևոր վայր է։ Թանգարանային նյութերը նկարագրում են այն տեղական կրոնական կյանքի համատեքստում։ Կրոնն այսօր։ Լեզգիներենը օգտագործվում է կրոնական խոսքում և լուսավորական տեքստերում։ 1990-ականների սկզբից իսլամական գրականության հրատարակության վերսկսումը ընդլայնել է մայրենի լեզվով ուսուցման հնարավորությունները։ Հավատացյալի կյանքը ներառում է ոչ միայն հրապարակային ծես, այլև անձնական ընտրություն։