კაიტაგები

თანამედროვე ტრადიცია. მორწმუნე კაიტაგელები ტრადიციულად სუნიტურ ისლამს მიეკუთვნებიან. ინდივიდუალური რწმენა და რელიგიურობის ხარისხი ეთნიკური კუთვნილებით არ განისაზღვრება. რა ვიცით ადრეული რწმენების შესახებ. ალიმოვა გვიანდელი ეთნოგრაფიული მასალების მიხედვით აღწერს მზის, მთვარის, ხეებისა და შინაური გველის თაყვანისცემას. ეს რეკონსტრუქციაა და არა სრული უძველესი კატეხიზმი. ქრისტიანობა რეგიონულ კონტექსტში. შუა საუკუნეების ცნობები მეზობელ სამფლობელოებზე რელიგიურ მრავალფეროვნებას ასახავს. მათ არ შეიძლება ყველა კაიტაგელის ერთდროული გაქრისტიანების მტკიცებულებად ქცევა. VII–VIII საუკუნეები. არაბული ლაშქრობები და დარბანდში გამაგრება ისლამის კაიტაგში შეღწევის პირობები შექმნა. სამხედრო დამორჩილება, მუსლიმური ხელისუფლების გაჩენა და მოსახლეობის მოქცევა სხვადასხვა პროცესი იყო. X საუკუნის ცნობა. ალ-მასუდი ხაიდაკის მმართველს მუსლიმად მოიხსენიებს. ისტორიკოსები განიხილავენ სახელწოდებათა ხაიდაკი და ჯიდანი შედარებას; მმართველზე ცნობა არ ნიშნავს ყველა მცხოვრების ერთსა და იმავე რელიგიას. ადგილობრივი ქრონიკები. მასალები მოგვითხრობს ტაიფიდან მოსულ უცხოებზე, ბარშის მახლობლად მდებარე მეჩეთსა და ურჩამულთან კონფლიქტებზე. ეს სიუჟეტები თარიღებისა და ჟანრის კრიტიკას მოითხოვს და არა პირდაპირ გამეორებას. არაერთდროული მოქცევა. ქრონიკებში გამოიყოფა მუსლიმური თემები და ახალი სარწმუნოებისადმი წინააღმდეგობის გამომხატველი მთის თემები. ისლამიზაცია ადგილების მიხედვით, პოლიტიკური და თემთაშორისი კავშირებით მიმდინარეობდა. მეჩეთი და კადი. მეჩეთების დაარსება და მოსამართლეთა მოღვაწეობა ისლამს საზოგადოებრივ მმართველობაში აერთიანებდა. ქადაგებასთან ერთად მოქმედებდა სამხედრო და სამართლებრივი მექანიზმებიც. წარწერები როგორც მოწმობა. კალა-კორეიშის მმართველთა სასაფლაოს სტელებზე არაბული ლოცვები და ყურანის აიებია ამოკვეთილი. შესწავლილი ძეგლები XIV საუკუნიდან 1803/04 წლამდე თარიღდება და ხანგრძლივ მუსლიმურ ტრადიციას ადასტურებს. წმინდა ადგილები. ეთნოგრაფებმა დააფიქსირესზეიმებზე დასწრება, მსხვერპლშეწირული სუფრა და ხორცის დარიგება. ეს პრაქტიკები უნდა განვიხილოთ დროისა და სოფლის მითითებით. თილისმები და მოთხრობები სულებზე. ძველ ჩანაწერებში გვხვდება ჯინები, შაითანები და სახლის სულები. სამლოცველო ამულეტები აერთიანებდა ადგილობრივ წარმოდგენებს მუსლიმურ ტექსტებთან. რამაზანი და მსხვერპლშეწირვა. ისტორიულ აღწერაში აღნიშნულია მარხვის დასრულების დღესასწაული და ყურბან-ბაირამი. მათი მთვარის კალენდარი განსხვავდება სეზონური სასოფლო-სამეურნეო დღესასწაულებისგან. საბჭოთა პერიოდი. დაღესტანში რელიგიური დაწესებულებების შეზღუდვა ცვლიდა სწავლებისა და საჯარო პრაქტიკის ფორმებს. რელიგიის გადაცემა შეიძლებოდა გაგრძელებულიყო ოჯახსა და ადგილობრივ წრეში. რელიგიური აღორძინება. XX საუკუნის ბოლოდან ფართოვდებოდა თემების საზოგადოებრივი ცხოვრება და განათლება. ბობროვნიკოვის საერთოდაღესტნური კვლევა ასევე აჩვენებს კამათს ტრადიციის შესახებ; ის არ არის კაიტაგელთა რწმენების აღწერა.