კუბაჩები

თანამედროვე რელიგია. მორწმუნე კუბაჩელები ტრადიციულად სუნიტურ ისლამს მიეკუთვნებიან. პირადი რწმენა და რელიგიურობის ხარისხი განსხვავებულია. ადრეული წარმოდგენები. ისტორიული აღწერები აფიქსირებს ამინდის რიტუალებს, ხეების თაყვანისცემას, ამულეტებსა და თვალისგან დაცვას. ეს ცნობები გარკვეულ ეპოქებს ეხება და არ განსაზღვრავს ყველა თანამედროვე მცხოვრების შეხედულებებს. ზოროასტრული გავლენა. მამაევი შუა საუკუნეების ავტორთა ცნობებს ზირიხგერანის დაკრძალვის ჩვეულებების შესახებ ზოროასტრულ ტრადიციასა და ირანთან კონტაქტებს უკავშირებს. ეს მასალების ისტორიული ინტერპრეტაციაა და არა შემორჩენილი ადგილობრივი სარწმუნოება. ცნობები ქრისტიანობის შესახებ. აკადემიური ნარკვევი ძველი ცნობებისა და გადმოცემების მიხედვით მის გარკვეულ გავრცელებას იხსენიებს. რელიგიათა მასშტაბები და თანაფარდობა არ შეიძლება წარმოდგენილი იყოს როგორც შუა საუკუნეების რწმენების ზუსტი აღწერა. დერბენტის როლი. სავაჭრო, პოლიტიკური და კულტურული კავშირები კუბაჩს მუსლიმური განათლების ერთ-ერთ ცენტრთან აკავშირებდა. რელიგიის გადაცემა მხოლოდ სამხედრო ლაშქრობებით არ ხდებოდა. 1126 წლის ლაშქრობა. ალ-გარნატის გადმოცემით, დერბენტის ემირი ცდილობდა ზირიხგერანის მცხოვრებლები ისლამის მიღებასა და ხარკის გადახდაზე დაეძალა. წარუმატებელი ლაშქრობის თხრობა ასევე შეიცავს სასწაულებრივ მოტივებს. სწავლა XII საუკუნეში. მამაევი ყურადღებას ამახვილებს ზირიხგერანელთა მონაწილეობაზე დერბენტში შაფიიტური სამართლის სწავლებაში, რომელიც ალ-გარნატიმ აღწერა. ეს მიუთითებს მოსახლეობის ნაწილის ადრეულ მუსლიმურ კავშირებზე. XIII–XIV საუკუნეების მიჯნა. მამაევის გამოკვლევებში ამ დროს უკავშირდება ისლამის დამკვიდრება კუბაჩში. ადრეული კონტაქტები და შემდგომი გაფესვიანება არ უნდა დავიყვანოთ მოქცევის ერთ დღემდე. კვარტლების განსხვავება. გადმოცემა ამბობს, რომ ზედა კვარტალმა ისლამი შვიდი წლით გვიან მიიღო, ვიდრე ქვედამ. სიმბოლური რიცხვი და ზეპირი გადაცემა არ გვაძლევს საშუალებას, თხრობა ზუსტ კალენდარულ ჩანაწერად გამოვიყენოთ. წარწერადა XIV საუკუნისა. ბიდახყ ხუპეს სასაფლაოზე სტელა დათარიღებულია ჰიჯრის 783 წლით, ანუ 1381/82 წლით. ქუფური წარწერები და დეკორი მუსლიმური კულტურის ნივთიერი მოწმობებია. რელიგიური სწავლება. მექთები და მედრესე ასწავლიდნენ არაბულ წიგნიერებას, ყურანსა და შარიათის საფუძვლებს. სწავლულობა და ადგილობრივი წერილობითი პრაქტიკა რელიგიური ცხოვრების უწყვეტობას ინარჩუნებდა. რიცხვები, ხსოვნა და რიტუალები. შვიდი და ორმოცი გვხვდება ფოლკლორში, საქორწილო და სამგლოვიარო ჩვეულებებში. მათი შესწავლა აჩვენებს ისტორიულ კულტურულ ფენათა შერწყმას და არა ერთიანი უცვლელი რწმენათა სისტემის არსებობას. საბჭოთა შეზღუდვები. რელიგიურ დაწესებულებათა მიმართ პოლიტიკა ცვლიდა საზოგადოებრივ სწავლებასა და პრაქტიკას. რელიგიის ოჯახური გადაცემა სხვა პირობებში გრძელდებოდა; ეს საერთოდაღესტნური კონტექსტია. XX საუკუნის დასასრული და თანამედროვეობა. თემებისა და განათლების აღორძინებას ტრადიციების შესახებ დისკუსიები ახლდა. ბობროვნიკოვის გამოკვლევა აღწერს რეგიონულ პროცესებს და არა ყოველი კუბაჩური ოჯახის ერთნაირ ბიოგრაფიას.