ტაბასარანები

რა არის ცნობილი წინა რწმენების შესახებ. ისინი აღდგება ფოლკლორის, წეს-ჩვეულებებისა და საკულტო ადგილების მიხედვით, რომლებიც გაცილებით გვიან ჩაიწერა. ეს არის სამეცნიერო რეკონსტრუქცია და არა ერთი ძველი რელიგიის უცვლელად შემონახული აღწერა. მიწა, მოსავალი და ბუნებრივი ძალები. სამიწათმოქმედო რიტუალობა მოიცავდა ქმედებებს, დაკავშირებულს გუთნის დაწყებასთან, წვიმასთან, მზესა და ნაყოფიერებასთან. პრაქტიკები განსხვავდებოდა სოფლების მიხედვით და იცვლებოდა მეურნეობასთან ერთად. მზე და გაზაფხულის დღესასწაული. ტაბასარანელთა შესახებ მასალებში დაფიქსირებულია ებელცანი, გაზაფხულის დასაწყისის დღესასწაული, და სარიტუალო ცხობილი. საკვების ცალკეული ფორმების მზისებრი განმარტება კვლევითი ინტერპრეტაციაა. ქრისტიანობა რეგიონულ ისტორიაში. ადრეული შუა საუკუნეების აღმოსავლეთ კავკასიამ იცოდა ქრისტიანული ცენტრები და ადგილობრივი კულტები. ეს საერთო კონტექსტი არ იძლევა იმის მტკიცების საშუალებას, რომ ტაბასარანელთა ყველა წინაპარი ერთ რელიგიას აღიარებდა ან ერთდროულად შეიცვალა იგი. ისლამის გავრცელების პირველი ეტაპები. არაბული კამპანიები, დერბენტის გადასასვლელის კონტროლი და შემდგომი კავშირები მუსლიმურ ცენტრებთან ქმნიდნენ პირობებს ახალი სარწმუნოების გავრცელებისთვის. სამხედრო დამორჩილება, მმართველთა მოქცევა და ყოველდღიური რელიგიური ცხოვრების ცვლილება სხვადასხვა დროს ხდებოდა. რატომ არ შეიძლება ერთი წლის დასახელება. რ. ი. სეფერბეკოვი მოჰყავს ა. რ. შიხსაიდოვის პერიოდიზაციას: VIII საუკუნის დასაწყისი–X საუკუნის შუა ხანა როგორც საწყისი ეტაპი; X საუკუნის შუა ხანა–XIV საუკუნე როგორც ისლამის დამკვიდრების დრო ადგილობრივი კულტების შენარჩუნებისას. ეს კვლევითი სქემაა და არა ყოველი სოფლის მოქცევის კალენდარი. აბუ მუსლიმი და ისტორიული მეხსიერება. „დერბენდ-ნამეს“ სიებში ქადაგება და ხელისუფლების მოწყობა დაკავშირებულია აბუ მუსლიმის ხატებასთან. შემორჩენილი ტექსტები გადაწერილია აღწერილი მოვლენებიდან გაცილებით გვიან; მათი თხრობები სხვა მოწმობებს უნდა შევადაროთ. ადგილობრივი საზოგადოების როლი. ისლამის გამჯდარობა გრძელდებოდა მეჩეთების, სწავლებისა და ადგილობრივი რელიგიოსხვადასხვა ავტორიტეტისა. ხალხური გადმოცემები მისიონერებსა და წმინდანებზე ასახავს თემთა ხსოვნას, მაგრამ ყოველთვის არ იძლევა ბიოგრაფიისა და ზუსტი თარიღის დადგენის საშუალებას. წმინდა ადგილების გადააზრება. სეფერბეკოვი იკვლევს „სადღესასწაულო ქვებს“ და ღია სალოცავ ადგილებს. ის განიხილავს მათ წინა საკურთხევლების გარდაქმნის მაგალითად. შემოთავაზებული ფუნქციები და ძეგლების უძველესი დათარიღება მკვლევართა ინტერპრეტაციებად რჩება. მუსლიმური ტრადიცია. ტაბასარანელთათვის ისტორიულად დამახასიათებელია სუნიტური ისლამი. ხალხის ტრადიციის აღწერა არ განსაზღვრავს თითოეული ცალკეული ადამიანის რწმენას და არ ნიშნავს რელიგიური პრაქტიკის სრულ ერთგვაროვნებას. წმინდანთა თაყვანისცემა. ხივისა და ტაბასარანის რაიონების საველე მასალები აფიქსირებს პატივსაცემი სამარხების მონახულებას და მათ დამცველთა შესახებ მოთხრობებს. ასეთ პრაქტიკებთან დამოკიდებულება განსხვავებულია მუსლიმურ გარემოში; ეთნოგრაფიული აღწერა არ ცვლის თეოლოგიურ განსჯას. ძველი წეს-ჩვეულებების შენარჩუნება. 2020 წლის ნაშრომში აღწერილია სამიწათმოქმედო რიტუალი, რომელიც 1960-იან წლებამდე შემორჩა. ადგილობრივი მოქმედებების მუსლიმურ ლოცვებთან შერწყმა აჩვენებს რელიგიური ცხოვრების სირთულეს და არა ორი სრულიად იზოლირებული სამყაროს არსებობას. საბჭოთა ეპოქა. ანტირელიგიური პოლიტიკა ზღუდავდა საჯარო ინსტიტუტებს, თუმცა ცოდნისა და ჩვეულებების ნაწილი ოჯახებში გადაეცემოდა. ცნობები კონკრეტული რიტუალის შესახებ ავტომატურად არ უნდა გავრცელდეს ყველა მცხოვრებზე და მთელ საბჭოთა პერიოდზე. 1991 წლის შემდეგ. დაღესტანში ღია რელიგიური ცხოვრების აღორძინებას თან ახლდა სწავლების, მეჩეთების აღდგენა და ახალი დავები ავტორიტეტსა და ნორმაზე. თანამედროვე ცვლილებები უნდა გავმიჯნოთ ისლამის მიღების შუა საუკუნეების პროცესისგან.